﷽ بحار الأنوار ج۲۵ ص۱۶۹: عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَنَّهُ قَالَ: … يَجْعَلُ فِيهِ مَا يَشَاءُ وَ يُوجِبُ لَهُ بِذَلِكَ الطَّاعَةَ وَ الْوَلاَيَةَ عَلَى جَمِيعِ خَلْقِهِ … وَ يَحْكُمُ لَهُ بِالطَّاعَةِ وَ ذَلِكَ لِأَنَّ الْإِمَامَةَ مِيرَاثُ الْأَنْبِيَاءِ وَ مَنْزِلَةُ الْأَصْفِيَاءِ وَ خِلاَفَةُ اَللَّهِ وَ خِلاَفَةُ رُسُلِ اَللَّهِ فَهِيَ عِصْمَةٌ وَ وَلاَيَةٌ وَ سَلْطَنَةٌ وَ هِدَايَةٌ وَ إِنَّهُ تَمَامُ الدِّينِ وَ رُجُحُ الْمَوَازِينَ
سیدی و مولای حضرت امام امیرالمؤمنین صلوات الله علیه در حدیثی طولانی مطالبی درباره امامت فرمودند تا رسیدند به اینجا : …و خداوند در وجود امام ، آنچه بخواهد قرار میدهد و با همین برگزیدن برای او اطاعت و ولایت بر جمیع خلق خویش را واجب میسازد … و خداوند فرمانبری از امام را واجب و حتمی میسازد و حکم اطاعتش را دربارهٔ همه قرار داده زیرا امامت میراث رسول الله (صلی الله علیه و آله) است و جایگاه برگزیدگان و خلافت خدا و خلافت فرستادگان خداست پس حقیقت آن عصمت و ولایت و سلطنت و هدایت است و اوست تمامکنندهٔ دین و سنگینکنندهٔ میزانها
۲۵ ربیع الثانی – معاویه پسر یزید ملعون خود را از خلافت برکنار کرد
خلع معاویه بن یزید خود را از خلافت هنگامی که یزید بن معاویه در ۱۴ ربیع الاول سال ۶۴ ه’ به درکات جحیم شتافت، فرزندش معاویه به جای وی نشست. او پس از چهل روز در ۲۵ ربیع الثانی بر فراز منبر رفت و خطبه خواند و اعمال پدران خود را یاد کرد، و بر جد و پدر خود لعنت