دُعَاءُ النُّدْبَةِ الْمُشْتَمِلُ عَلَى الْعَقَائِدِ الْحَقَّةِ وَ التَّأَسُّفِ عَلَى غَيْبَتِهِ ě فَمَرْوِيٌّ بِسَنَدٍ مُعْتَبَرٍ عَنِ الْإِمَامِ جَعْفَرٍ الصَّادِقِ عَلَيْهِ السَّلَامُ إِذْ إِنَّ قِرَاءَتَهُ مَسْنُونَةٌ فِي الْأَعْيَادِ الْأَرْبَعَةِ أَيْ يَوْمَ الْجُمُعَةِ وَ يَوْمَ عِيدِ الْفِطْرِ وَ يَوْمَ عِيدِ الْأَضْحَى وَ يَوْمَ عِيدِ الْغَدِيرِ، وَ هُوَ:
سیدی و مولای حضرت امام جعفر صادق صلوات الله علیه فرمودند برای 4 عید (جمعه ، غدیر ، فطر ، قربان) این دعا را قرائت نمائید و این دعا مشتمل بر عقائده حقه و تأسف بر غیبت اعلی حضرت صاحب الامر امام زمان صلوات الله علیه و عجل الله فرجه است
بسم الله الرحمن الرحیم
الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعالَمِينَ، وَصَلَّى اللّٰهُ عَلَىٰ سَيِّدِنا مُحَمَّدٍ نَبِيِّهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ تَسْلِيماً .
ستایش ویژهٔ خداوند پروردگار جهانیان است، و درود و سلامِ کاملِ خدا بر سرورمان محمّد، پیامبر او و خاندانش باد.
اللّٰهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلَىٰ مَا جَرىٰ بِهِ قَضاؤُكَ فِي أَوْلِيائِكَ الَّذِينَ اسْتَخْلَصْتَهُمْ لِنَفْسِكَ وَدِينِكَ،
خدایا! ستایش مخصوص توست بر آنچه قضای تو دربارهٔ اولیائت جاری گشته؛ همان کسانی که آنان را برای خودت و دینت خالص گردانیدی،
إِذِ اخْتَرْتَ لَهُمْ جَزِيلَ مَا عِنْدَكَ مِنَ النَّعِيمِ الْمُقِيمِ الَّذِي لَازَوالَ لَهُ وَلَا اضْمِحْلالَ،
آنگاه که برایشان نعمت‌های فراوان و پایدارِ نزد خودت را برگزیدی که هیچ زوال و نابودی برای آن نیست،
بَعْدَ أَنْ شَرَطْتَ عَلَيْهِمُ الزُّهْدَ فِي دَرَجاتِ هٰذِهِ الدُّنْيَا الدَّنِيَّةِ وَزُخْرُفِها وَزِبْرِجِها،
پس از آنکه بی‌رغبتی و زهد در مناصب این دنیای پَست و زر و زیور و زینت‌هایش را بر آنان شرط نمودی،
فَشَرَطُوا لَكَ ذٰلِكَ، وَعَلِمْتَ مِنْهُمُ الْوَفاءَ بِهِ، فَقَبِلْتَهُمْ وَقَرَّبْتَهُمْ
پس آنان نیز این شرط را با تو بستند، و تو وفاداری‌شان را به آن دانستی؛ پس ایشان را پذیرفتی و مقرّبِ درگاهت ساختی
وَقَدَّمْتَ لَهُمُ الذِّكْرَ الْعَلِيَّ وَالثَّناءَ الْجَلِيَّ، وَأَهْبَطْتَ عَلَيْهِمْ مَلائِكَتَكَ،
و نامِ بلند و ستایشِ آشکار را برای آنان پیش فرستادی، و فرشتگانت را بر ایشان فرود آوردی،
وَكَرَّمْتَهُمْ بِوَحْيِكَ، وَ رَفَدْتَهُمْ بِعِلْمِكَ؛ وَجَعَلْتَهُمُ الذَّرِيعَةَ إِلَيْكَ، وَالْوَسِيلَةَ إِلَىٰ رِضْوانِكَ،
و به وسیلهٔ وحیِ خود گرامی‌شان داشتی، و با دانشت آنان را یاری و عطا بخشیدی؛ و ایشان را دست‌آویز به سوی خود و وسیلهٔ رسیدن به خشنودی‌ات قرار دادی،
فَبَعْضٌ أَسْكَنْتَهُ جَنَّتَكَ إِلَىٰ أَنْ أَخْرَجْتَهُ مِنْها، وَبَعْضٌ حَمَلْتَهُ فِي فُلْكِكَ،
پس برخی (چون آدم) را در بهشتِ خویش جای دادی تا آنگاه که از آنجا بیرونش آوردی، و برخی (چون نوح) را در کشتیِ خود سوار نمودی،
وَنَجَّيْتَهُ وَمَنْ آمَنَ مَعَهُ مِنَ الْهَلَكَةِ بِرَحْمَتِكَ، وَبَعْضٌ اتَّخَذْتَهُ لِنَفْسِكَ خَلِيلاً،
و او و کسانی را که با وی ایمان آورده بودند به رحمتت از هلاکت رهانیدی، و برخی (چون ابراهیم) را دوستِ خالصِ خود برگزیدی،
وَسَأَلَكَ لِسانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ فَأَجَبْتَهُ، وَجَعَلْتَ ذٰلِكَ عَلِيّاً،
و او از تو نامِ نیک در میان آیندگان درخواست کرد، پس دعایش را اجابت فرمودی و آن (نام نیک) را بلندمرتبه قرار دادی،
وَبَعْضٌ كَلَّمْتَهُ مِنْ شَجَرَةٍ تَكْلِيماً، وَجَعَلْتَ لَهُ مِنْ أَخِيهِ رِدْءاً وَوَزِيراً،
و با برخی (چون موسی) از میان درخت به طور خاص سخن گفتی، و از برادرش یاور و وزیری برای او قرار دادی،
وَبَعْضٌ أَوْلَدْتَهُ مِنْ غَيْرِ أَبٍ، وَآتَيْتَهُ الْبَيِّناتِ، وَأَيَّدْتَهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ،
و برخی (چون عیسی) را بدون پدر به دنیا آوردی، و دلایل آشکار و معجزات به او عطا فرمودی و به وسیلهٔ روحُ القُدُس یاری و تأییدش نمودی،
وَكُلٌّ شَرَعْتَ لَهُ شَرِيعَةً وَنَهَجْتَ لَهُ مِنْهاجاً، وَتَخَيَّرْتَ لَهُ أَوْصِياءَ؛
و برای هر یک از آنان شریعتی مقرّر فرمودی و راهِ روشنی برایش گشودی، و جانشینانی برای او برگزیدی؛
مُسْتَحْفِظاً بَعْدَ مُسْتَحْفِظٍ، مِنْ مُدَّةٍ إِلَىٰ مُدَّةٍ، إِقامَةً لِدِينِكَ، وَحُجَّةً عَلَىٰ عِبادِكَ،
نگهبانی پس از نگهبان دیگر، از دورانی تا دورانی دیگر، برای برپاداشتنِ دینت و حجّتی بر بندگانت،
وَ لِئَلَّا يَزُولَ الْحَقُّ عَنْ مَقَرِّهِ، وَيَغْلِبَ الْباطِلُ عَلَىٰ أَهْلِهِ
و تا اینکه حق از جایگاهِ خویش زائل نگردد، و باطل بر اهلِ حق چیره نشود،
وَلَا يَقُولَ أَحَدٌ لَوْلا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولاً مُنْذِراً، وَأَقَمْتَ لَنا عَلَماً هادِياً
و تا کسی نگوید: «چرا فرستاده‌ای بیم‌دهنده به سوی ما نفرستادی و پرچمِ هدایتگری برایمان برپا نساختی،
فَنَتَّبِعَ آياتِكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَذِلَّ وَنَخْزىٰ،
تا پیش از آنکه خوار و رسوا شویم از آیاتِ تو پیروی کنیم؟»
إِلَىٰ أَنِ انْتَهَيْتَ بِالْأَمْرِ إِلىٰ حَبِيبِكَ وَنَجِيبِكَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللّٰهُ عَلَيْهِ وآلِهِ؛
تا آنکه امرِ هدایت و رسالت را به حبیب و برگزیدهٔ پاک‌گهرت محمّد ـ که درود خدا بر او و خاندانش باد ـ رساندی؛
فَكانَ كَمَا انْتَجَبْتَهُ سَيِّدَ مَنْ خَلَقْتَهُ، وَصَفْوَةَ مَنِ اصْطَفَيْتَهُ،
پس او همان‌گونه که برگزیده بودی‌اش، سرورِ تمامیِ آفریدگانت و برگزیدهٔ برگزیدگانت بود،
وَأَفْضَلَ مَنِ اجْتَبَيْتَهُ، وَأَكْرَمَ مَنِ اعْتَمَدْتَهُ،
و برترینِ کسانی که انتخاب نمودی و گرامی‌ترینِ کسانی که بر آنان اعتماد فرمودی؛
قَدَّمْتَهُ عَلَىٰ أَنْبِيائِكَ، وَبَعَثْتَهُ إِلَى الثَّقَلَيْنِ مِنْ عِبادِكَ،
او را بر پیامبرانت مقدّم داشتی، و به سوی جنّ و انس از بندگانت مبعوث فرمودی،
وَأَوْطَأْتَهُ مَشارِقَكَ وَمَغارِبَكَ، وَسَخَّرْتَ لَهُ الْبُراقَ، وَعَرَجْتَ بِه إِلَىٰ سَمائِكَ،
و مشرق‌ها و مغرب‌های زمینت را زیرِ گام‌هایش نهادی، و بُراق را مسخّرِ او ساختی و او را به سوی آسمانت عروج دادی،
وَأَوْدَعْتَهُ عِلْمَ مَا كانَ وَمَا يَكُونُ إِلَىٰ انْقِضاءِ خَلْقِكَ،
و دانشِ آنچه بوده و آنچه تا پایانِ آفرینشت خواهد بود را به او سپردی،
ثُمَّ نَصَرْتَهُ بِالرُّعْبِ، وَحَفَفْتَهُ بِجَبْرَئِيلَ وَمِيكائِيلَ وَالْمُسَوِّمِينَ مِنْ مَلائِكَتِكَ،
سپس او را با افکندنِ هراس (در دلِ دشمنان) یاری دادی، و جبرئیل و میکائیل و فرشتگانِ نشان‌دارت را گرداگردِ او قرار دادی،
وَوَعَدْتَهُ أَنْ تُظْهِرَ دِينَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ،
و به او وعده دادی که دینش را بر تمامیِ ادیان پیروز و غالب گردانی هرچند مشرکان را ناخوش آید،
وَذٰلِكَ بَعْدَ أَنْ بَوَّأْتَهُ مُبَوَّأَ صِدْقٍ مِنْ أَهْلِهِ؛ وَجَعَلْتَ لَهُ وَلَهُمْ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنّٰاسِ
و این پس از آن بود که او را در جایگاهِ صدق و راستی از خاندانش جای دادی؛ و برای او و خاندانش نخستین خانه‌ای را که برای مردم نهاده شد قرار دادی،
لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبٰارَكاً وَ هُدىً لِلْعٰالَمِينَ فِيهِ آيٰاتٌ بَيِّنٰاتٌ مَقٰامُ إِبْرٰاهِيمَ وَ مَنْ دَخَلَهُ كٰانَ آمِناً،
همان خانه‌ای که در بکّه (مکّه) است، در حالی که مبارک و مایهٔ هدایت برای جهانیان است؛ در آن نشانه‌هایی روشن، از جمله مقامِ ابراهیم است و هر که داخل آن شود در امان است،
وَقُلْتَ: ﴿إِنَّمٰا يُرِيدُ اللّٰهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً﴾،
و فرمودی: «جز این نیست که خداوند اراده کرده است پلیدی را از شما اهل‌بیت بزداید و شما را کاملاً پاک و مطهّر گرداند»،
ثُمَّ جَعَلْتَ أَجْرَ مُحَمَّدٍ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَآلِهِ مَوَدَّتَهُمْ فِي كِتابِكَ،
سپس در کتابِ خود، مزدِ رسالتِ محمّد ـ که درودهای تو بر او و خاندانش باد ـ را مودّت و دوستیِ ایشان قرار دادی،
فَقُلْتَ: ﴿قُلْ لاٰ أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبىٰ﴾، وَقُلْتَ: ﴿مٰا سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ﴾،
پس فرمودی: «بگو بر این رسالت مزدی از شما جز دوستیِ خویشاوندانم نمی‌خواهم»، و فرمودی: «هر مزدی که از شما خواستم پس آن به سودِ خودِ شماست»،
وَقُلْتَ: ﴿مٰا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلاّٰ مَنْ شٰاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلىٰ رَبِّهِ سَبِيلاً﴾؛
و فرمودی: «من بر آن از شما هیچ مزدی نمی‌خواهم، جز برای کسی که بخواهد راهی به سوی پروردگارش در پیش گیرد»؛
فَكانُوا هُمُ السَّبِيلَ إِلَيْكَ، وَالْمَسْلَكَ إِلَىٰ رِضْوانِكَ،
پس آنان همان راه به سوی تو، و طریقِ رسیدن به خشنودیِ تو بودند؛
فَلَمَّا انْقَضَتْ أَيَّامُهُ أَقامَ وَلِيَّهُ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طالِبٍ صَلَواتُكَ عَلَيْهِما وَآلِهِما هادِياً،
و هنگامی که روزگارِ عمرِ او (پیامبر) سپری گشت، ولیّ و جانشینِ خود علی بن ابی‌طالب ـ که درودهای تو بر آن دو و خاندانشان باد ـ را به عنوان هدایتگر برپا داشت،
إِذْ كانَ هُوَ الْمُنْذِرَ وَ ﴿لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ﴾،
چرا که خودِ او بیم‌دهنده بود و «برای هر قومی هدایتگری است»،
فَقالَ وَالْمَلَأُ أَمامَهُ: مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَعَلِيٌّ مَوْلاهُ، اللّٰهُمَّ وَالِ مَنْ والاهُ،
پس در حالی که انبوهِ مردم در برابرش بودند فرمود: «هر که من مولای اویم، پس علی مولای اوست؛ خدایا! دوست بدار هر که او را دوست بدارد،
وَعادِ مَنْ عاداهُ، وَانْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ، وَاخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ،
و دشمن بدار هر که او را دشمن بدارد، و یاری کن هر که او را یاری کند، و خوار و بی‌یاور ساز هر که دست از یاریِ او بکشد»،
وَقالَ: مَنْ كُنْتُ أَنَا نَبِيَّهُ فَعَلِيٌّ أَمِيرُهُ،
و فرمود: «هر کس که من پیامبرِ اویم، پس علی امیر و فرمانروای اوست»،
وَقالَ: أَنَا وَعَلِيٌّ مِنْ شَجَرَةٍ واحِدَةٍ وَسائِرُ النَّاسِ مِنْ شَجَرٍ شَتَّىٰ،
و فرمود: «من و علی از یک درختیم و سایرِ مردم از درخت‌های گوناگون‌اند»،
وَأَحَلَّهُ مَحَلَّ هَارُونَ مِنْ مُوسىٰ، فَقال لَهُ: أَنْتَ مِنِّي بِمَنْزِلَةِ هارُونَ مِنْ مُوسىٰ إِلّا أَنَّهُ لَانَبِيَّ بَعْدِي،
و او را در جایگاهِ هارون نسبت به موسی نشاند و به وی فرمود: «تو نسبت به من به منزلهٔ هارون نسبت به موسی هستی، جز آنکه پس از من پیامبری نیست»،
وَزَوَّجَهُ ابْنَتَهُ سَيِّدَةَ نِساءِ الْعالَمِينَ، وَأَحَلَّ لَهُ مِنْ مَسْجِدِهِ مَا حَلَّ لَهُ وَسَدَّ الْأَبْوابَ إِلّا بابَهُ،
و دخترش سرورِ زنانِ جهانیان را به همسریِ او درآورد، و آنچه از مسجدش برای خودش حلال بود برای او حلال شمرد و همهٔ درها را جز درِ خانهٔ او بست،
ثُمَّ أَوْدَعَهُ عِلْمَهُ وَحِكْمَتَهُ؛ فَقالَ: أَنَا مَدِينَةُ الْعِلْمِ وَعَلِيٌّ بابُها،
سپس علم و حکمتِ خویش را به او سپرد و فرمود: «من شهرِ علمم و علی دروازهٔ آن است؛
فَمَنْ أَرادَ الْمَدِينَةَ وَالْحِكْمَةَ فَلْيَأْتِها مِنْ بابِها،
پس هر کس ارادهٔ آن شهر و حکمت را دارد، باید از دروازهٔ آن وارد شود»،
ثُمَّ قالَ: أَنْتَ أَخِي وَوَصِيِّي وَوارِثِي، لَحْمُكَ مِنْ لَحْمِي، وَدَمُكَ مِنْ دَمِي،
آنگاه فرمود: «تو برادر و وصی و وارثِ منی؛ گوشتِ تو از گوشتِ من و خونِ تو از خونِ من است،
وَسِلْمُكَ سِلْمِي، وَحَرْبُكَ حَرْبِي، وَالْإِيمانُ مُخالِطٌ لَحْمَكَ وَدَمَكَ كَمَا خالَطَ لَحْمِي وَدَمِي،
صلح و آشتیِ تو آشتیِ من و جنگِ تو جنگِ من است، و ایمان با گوشت و خونِ تو آمیخته است همان‌گونه که با گوشت و خونِ من آمیخته است،
وَأَنْتَ غَداً عَلَى الْحَوْضِ خَلِيفَتِي، وَأَنْتَ تَقْضِي دَيْنِي، وَتُنْجِزُ عِداتِي،
و تو فردای قیامت بر کنارِ حوض (کوثر) جانشینِ منی، و تو دَینِ مرا ادا می‌کنی و به وعده‌هایم وفا می‌نمایی،
وَشِيعَتُكَ عَلَىٰ مَنابِرَ مِنْ نُورٍ مُبْيَضَّةً وُجُوهُهُمْ حَوْلِي فِي الْجَنَّةِ وَهُمْ جِيرانِي،
و شیعیانِ تو بر منبرهایی از نور با چهره‌هایی سپید و نورانی در بهشت پیرامونِ من‌اند و آنان همسایگانِ من هستند،
وَلَوْلا أَنْتَ يَا عَلِيُّ لَمْ يُعْرَفِ الْمُؤْمِنُونَ بَعْدِي،
و ای علی! اگر تو نبودی، مؤمنان پس از من شناخته نمی‌شدند»؛
وَكانَ بَعْدَهُ هُدىً مِنَ الضَّلالِ، وَنُوراً مِنَ الْعَمىٰ، وَحَبْلَ اللّٰهِ الْمَتِينَ، وَصِراطَهُ الْمُسْتَقِيمَ؛
و او پس از پیامبر، مایهٔ هدایت از گمراهی، و روشنایی از کوری و جهالت، و ریسمانِ استوارِ الهی و راهِ راستِ او بود؛
لَايُسْبَقُ بِقَرابَةٍ فِي رَحِمٍ، وَلَا بِسابِقَةٍ فِي دِينٍ، وَلَا يُلْحَقُ فِي مَنْقَبَةٍ مِنْ مَناقِبِهِ،
کسی در خویشاوندیِ نَسَبی و نه در سابقه داشتن در دین بر او پیشی نداشت، و هیچ کس در هیچ یک از مناقب و فضائلش به پای او نمی‌رسید،
يَحْذُو حَذْوَ الرَّسُولِ صَلَّى اللّٰهُ عَلَيْهِما وَآلِهِما، وَيُقاتِلُ عَلَى التَّأْوِيلِ، وَلَا تَأْخُذُهُ فِي اللّٰهِ لَوْمَةُ لائِمٍ،
گام‌به‌گام از روشِ رسول خدا ـ که درود خدا بر آن دو و خاندانشان باد ـ پیروی می‌کرد، و بر سرِ تأویلِ قرآن می‌جنگید، و در راهِ خدا سرزنشِ هیچ سرزنش‌کننده‌ای در او اثر نمی‌گذاشت؛
قَدْ وَتَرَ فِيهِ صَنادِيدَ الْعَرَبِ، وَقَتَلَ أَبْطالَهُمْ، وَناوَشَ ذُؤْبانَهُمْ،
در راهِ خدا سران و گردنکشانِ عرب را به خاک افکند و داغدار ساخت، و پهلوانانشان را کشت، و با گرگ‌صفتانشان درآویخت،
فَأَوْدَعَ قُلُوبَهُمْ أَحْقاداً بَدْرِيَّةً وَخَيْبَرِيَّةً وَحُنَيْنِيَّةً وَغَيْرَهُنَّ،
پس در دل‌هایشان کینه‌های جنگِ بدر و خیبر و حنین و غیرِ آنها را برجای نهاد،
فَأَضَبَّتْ عَلَىٰ عَداوَتِهِ، وَأَكَبَّتْ عَلَىٰ مُنابَذَتِهِ، حَتَّىٰ قَتَلَ النَّاكِثِينَ وَالْقاسِطِينَ وَالْمارِقِينَ،
پس آنان کینه و دشمنیِ او را در دل نهفته داشتند و بر مخالفت و ستیز با وی اصرار ورزیدند، تا آنکه پیمان‌شکنان (ناکثین) و ستمگرانِ منحرف (قاسطین) و خارج‌شدگان از دین (مارقین) را به هلاکت رساند،
وَلَمَّا قَضىٰ نَحْبَهُ وَقَتَلَهُ أَشْقَى الْآخِرِينَ يَتْبَعُ أَشْقَى الْأَوَّلِينَ
و هنگامی که عهدِ خویش را به پایان برد (به شهادت رسید) و شقی‌ترینِ پسینیان به پیروی از شقی‌ترینِ پیشینیان او را به شهادت رساند،
لَمْ يُمْتَثَلْ أَمْرُ رَسُولِ اللّٰهِ صَلَّى اللّٰهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ فِي الْهادِينَ بَعْدَ الْهادِينَ،
فرمانِ رسولِ خدا ـ که درود خدا بر او و خاندانش باد ـ دربارهٔ هدایتگران که یکی پس از دیگری بودند اطاعت نشد،
وَالْأُمَّةُ مُصِرَّةٌ عَلَىٰ مَقْتِهِ، مُجْتَمِعَةٌ عَلَىٰ قَطِيعَةِ رَحِمِهِ، وَ إِقْصاءِ وُلَْدِهِ،
در حالی که امّت بر دشمنی و کینه‌توزی با او اصرار داشتند، و بر قطعِ پیوندِ خویشاوندی‌اش و کنار زدن و تبعیدِ فرزندانش همدست شده بودند،
إِلّا الْقَلِيلَ مِمَّنْ وَفَىٰ لِرِعايَةِ الْحَقِّ فِيهِمْ؛ فَقُتِلَ مَنْ قُتِلَ، وَسُبِيَ مَنْ سُبِيَ، وَأُقْصِيَ مَنْ أُقْصِيَ،
مگر اندکی از کسانی که به رعایتِ حق دربارهٔ ایشان وفا کردند؛ پس کشته شد آنکه کشته شد، و اسیر گشت آنکه اسیر گشت، و تبعید و دور شد آنکه تبعید شد،
وَجَرَى الْقَضاءُ لَهُمْ بِمَا يُرْجىٰ لَهُ حُسْنُ الْمَثُوبَةِ،
و قضای الهی برای آنان به گونه‌ای جاری گشت که بهترین پاداش برای آن امید می‌رود،
إِذْ كانَتِ الْأَرْضُ لِلّٰهِ يُورِثُها مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَالْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ،
چرا که زمین از آنِ خداست؛ آن را به هر کس از بندگانش که بخواهد به میراث می‌دهد و فرجامِ نیک از آنِ پرهیزگاران است،
﴿وَ سُبْحانَ رَبِّنا إِنْ كانَ وَعْدُ رَبِّنا لَمَفْعُولاً﴾، وَلَنْ يُخْلِفَ اللّٰهُ وَعْدَهُ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ،
«و منزّه است پروردگارِ ما که همانا وعدهٔ پروردگارمان قطعی و شدنی است»، و خداوند هرگز از وعدهٔ خویش تخلّف نمی‌ورزد و او شکست‌ناپذیر و حکیم است؛
فَعَلَى الْأَطائِبِ مِنْ أَهْلِ بَيْتِ مُحَمَّدٍ وَعَلِيٍّ صَلَّى اللّٰهُ عَلَيْهِما وَآلِهِما فَلْيَبْكِ الْباكُونَ،
پس بر پاکیزگان از خاندانِ محمّد و علی ـ که درود خدا بر آن دو و خاندانشان باد ـ باید گریه‌کنندگان بگریند،
وَ إِيَّاهُمْ فَلْيَنْدُبِ النَّادِبُونَ، وَ لِمِثْلِهِمْ فَلْتَذْرِفِ الدُّمُوعُ،
و تنها بر ایشان باید نوحه‌سرایان ندبه و زاری کنند، و برای همچون کسانی باید اشک‌ها فرو ریزد،
وَلْيَصْرُخِ الصَّارِخُونَ، وَيَضِجَّ الضَّاجُّونَ، وَيَعِجَّ الْعاجُّونَ،
و فریادکنندگان فریاد برآورند، و ضجّه‌زنندگان ضجّه زنند، و ناله‌کنندگان ناله سر دهند؛
أَيْنَ الْحَسَنُ ؟ أَيْنَ الْحُسَيْنُ ؟ أَيْنَ أَبْناءُ الْحُسَيْنِ ؟ صالِحٌ بَعْدَ صالِحٍ، وَصادِقٌ بَعْدَ صادِقٍ،
کجاست حسن؟ کجاست حسین؟ کجایند فرزندانِ حسین؟ صالحی پس از صالحی دیگر، و صادقی پس از صادقی دیگر،
أَيْنَ السَّبِيلُ بَعْدَ السَّبِيلِ؛ أَيْنَ الْخِيَرَةُ بَعْدَ الْخِيَرَةِ ؟
کجاست راهِ حق پس از راهِ حق؟ کجاست برگزیده پس از برگزیده؟
أَيْنَ الشُّمُوسُ الطَّالِعَةُ ؟ أَيْنَ الْأَقْمارُ الْمُنِيرَةُ ؟ أَيْنَ الْأَنْجُمُ الزَّاهِرَةُ ؟
کجایند خورشیدهای تابان؟ کجایند ماه‌های فروزان؟ کجایند ستارگانِ درخشان؟
أَيْنَ أَعْلامُ الدِّينِ وَقَواعِدُ الْعِلْمِ ؟ أَيْنَ بَقِيَّةُ اللّٰهِ الَّتِي لَاتَخْلُو مِنَ الْعِتْرَةِ الْهادِيَةِ ؟
کجایند پرچم‌های دین و پایه‌های دانش؟ کجاست بقیّةُ اللّه (ذخیرهٔ الهی) که هرگز از عترتِ هدایتگر خالی نمی‌گردد؟
أَيْنَ الْمُعَدُّ لِقَطْعِ دابِرِ الظَّلَمَةِ ؟ أَيْنَ الْمُنْتَظَرُ لِإِقامَةِ الْأَمْتِ وَالْعِوَجِ ؟
کجاست آن مهیّا گشته برای ریشه‌کن ساختنِ ستمگران؟ کجاست آن موردِ انتظار برای راست نمودنِ انحراف و کژی‌ها؟
أَيْنَ الْمُرْتَجىٰ لِإِزالَةِ الْجَوْرِ وَالْعُدْوانِ ؟ أَيْنَ الْمُدَّخَرُ لِتَجْدِيدِ الْفَرائِضِ وَالسُّنَنِ ؟
کجاست آن امیدِ دل‌ها برای زدودنِ ظلم و تجاوز؟ کجاست آن ذخیره شده برای احیا و تجدیدِ واجبات و سنّت‌ها؟
أَيْنَ الْمُتَخَيَّرُ لِإِعادَةِ الْمِلَّةِ وَالشَّرِيعَةِ ؟ أَيْنَ الْمُؤَمَّلُ لِإِحْياءِ الْكِتابِ وَحُدُودِهِ ؟
کجاست آن برگزیده برای بازگرداندنِ آیین و شریعت؟ کجاست آن آرزوشده برای زنده ساختنِ قرآن و حدود و قوانینِ آن؟
أَيْنَ مُحْيِي مَعالِمِ الدِّينِ وَأَهْلِهِ ؟ أَيْنَ قاصِمُ شَوْكَةِ الْمُعْتَدِينَ ؟
کجاست احیاگرِ نشانه‌های دین و اهلِ آن؟ کجاست درهم‌شکنندهٔ شوکت و قدرتِ متجاوزان؟
أَيْنَ هادِمُ أَبْنِيَةِ الشِّرْكِ وَالنِّفاقِ ؟ أَيْنَ مُبِيدُ أَهْلِ الْفُسُوقِ وَالْعِصْيانِ وَالطُّغْيانِ ؟
کجاست ویرانگرِ بناهای شرک و نفاق؟ کجاست نابودکنندهٔ اهلِ فسق و نافرمانی و سرکشی؟
أَيْنَ حاصِدُ فُرُوعِ الْغَيِّ وَالشِّقاقِ؛ أَيْنَ طامِسُ آثارِ الزَّيْغِ وَالْأَهْواءِ ؟
کجاست دروکنندهٔ شاخه‌های گمراهی و نفاق؟ کجاست محوکنندهٔ آثارِ انحراف و هوس‌ها؟
أَيْنَ قاطِعُ حَبائِلِ الْكِذْبِ وَالافْتِراءِ ؟ أَيْنَ مُبِيدُ الْعُتاةِ وَالْمَرَدَةِ ؟
کجاست بُرندهٔ دام‌ها و ریسمان‌های دروغ و افترا؟ کجاست هلاک‌کنندهٔ سرکشان و متمرّدان؟
أَيْنَ مُسْتَأْصِلُ أَهْلِ الْعِنادِ وَالتَّضْلِيلِ وَالْإِلْحادِ ؟ أَيْنَ مُعِزُّ الْأَوْلِياءِ وَمُذِلُّ الْأَعْداءِ ؟
کجاست ریشه‌کن‌کنندهٔ اهلِ عناد و گمراه‌سازی و الحاد؟ کجاست عزّت‌بخشِ دوستان و خوارکنندهٔ دشمنان؟
أَيْنَ جامِعُ الْكَلِمَةِ عَلَى التَّقْوىٰ ؟ أَيْنَ بابُ اللّٰهِ الَّذِي مِنْهُ يُؤْتىٰ ؟
کجاست گردآورندهٔ سخن و وحدتِ کلمه بر محورِ تقوا؟ کجاست دروازهٔ الهی که تنها از آن به سوی خدا وارد می‌شوند؟
أَيْنَ وَجْهُ اللّٰهِ الَّذِي إِلَيْهِ يَتَوَجَّهُ الْأَوْلِياءُ ؟ أَيْنَ السَّبَبُ الْمُتَّصِلُ بَيْنَ الْأَرْضِ وَالسَّماءِ ؟
کجاست وجهُ اللّه (مظهرِ الهی) که اولیای خدا به سوی او رو می‌کنند؟ کجاست ریسمان و وسیلهٔ متّصل میانِ زمین و آسمان؟
أَيْنَ صاحِبُ يَوْمِ الْفَتْحِ وَناشِرُ رايَةِ الْهُدىٰ؟ أَيْنَ مُؤَلِّفُ شَمْلِ الصَّلاحِ وَالرِّضا؛
کجاست صاحبِ روزِ پیروزی و گسترانندهٔ پرچمِ هدایت؟ کجاست الفت‌دهنده و گردآورندهٔ پراکندگی‌ها بر محورِ صلاح و خشنودی؟
أَيْنَ الطَّالِبُ بِذُحُولِ الْأَنْبِياءِ وَأَبْناءِ الْأَنْبِياءِ ؟ أَيْنَ الطَّالِبُ بِدَمِ الْمَقْتُولِ بِكَرْبَلاءَ ؟
کجاست انتقام‌گیرندهٔ خونِ پیامبران و فرزندانِ پیامبران؟ کجاست خون‌خواهِ آن کشتهٔ در کربلا؟
أَيْنَ الْمَنْصُورُ عَلَىٰ مَنِ اعْتَدىٰ عَلَيْهِ وَافْتَرىٰ ؟ أَيْنَ الْمُضْطَرُّ الَّذِي يُجابُ إِذا دَعا ؟
کجاست آن یاری‌شده بر هر که به او تعدّی و افترا بست؟ کجاست آن مضطرّ و درمانده‌ای که هرگاه دعا کند اجابت می‌شود؟
أَيْنَ صَدْرُ الْخَلائِقِ ذُو الْبِرِّ وَالتَّقْوىٰ ؟ أَيْنَ ابْنُ النَّبِيِّ الْمُصْطَفىٰ، وَابْنُ عَلِيٍّ الْمُرْتَضىٰ،
کجاست سرآمدِ خلایق و صاحبِ نیکی و تقوا؟ کجاست فرزندِ پیامبرِ برگزیده، و فرزندِ علیِ مرتضی،
وَابْنُ خَدِيجَةَ الْغَرَّاءِ، وَابْنُ فاطِمَةَ الْكُبْرَىٰ ؟ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي وَنَفْسِي لَكَ الْوِقاءُ وَالْحِمىٰ،
و فرزندِ خدیجهٔ تابناک و والامقام، و فرزندِ فاطمهٔ کبری؟ پدر و مادرم فدای تو باد و جانم سپرِ بلا و حامیِ تو باد!
يَا ابْنَ السَّادَةِ الْمُقَرَّبِينَ، يَا ابْنَ النُّجَباءِ الْأَكْرَمِينَ، يَا ابْنَ الْهُداةِ الْمَهْدِيِّينَ ،
ای فرزندِ سرورانِ مقرّب، ای فرزندِ پاک‌گهرانِ گرامی‌ترین، ای فرزندِ هدایتگرانِ هدایت‌یافته،
يَا ابْنَ الْخِيَرَةِ الْمُهَذَّبِينَ، يَا ابْنَ الْغَطارِفَةِ الْأَنْجَبِينَ، يَا ابْنَ الْأَطائِبِ الْمُطَهَّرِينَ ،
ای فرزندِ برگزیدگانِ پیراسته، ای فرزندِ بزرگانِ اصیل و پاک‌نژاد، ای فرزندِ پاکیزگانِ مطهّر،
يَا ابْنَ الْخَضارِمَةِ الْمُنْتَجَبِينَ، يَا ابْنَ الْقَماقِمَةِ الْأَكْرَمِينَ ، يَا ابْنَ الْبُدُورِ الْمُنِيرَةِ،
ای فرزندِ دریاهای بخششِ برگزیده، ای فرزندِ مهترانِ بزرگوارترین، ای فرزندِ ماه‌های شبِ چهاردهِ تابان،
يَا ابْنَ السُّرُجِ الْمُضِيئَةِ، يَا ابْنَ الشُّهُبِ الثَّاقِبَةِ، يَا ابْنَ الْأَنْجُمِ الزَّاهِرَةِ؛
ای فرزندِ چراغ‌های فروزان، ای فرزندِ شهاب‌های نافذ و شکافندهٔ تاریکی، ای فرزندِ ستارگانِ درخشان؛
يَا ابْنَ السُّبُلِ الْواضِحَةِ، يَا ابْنَ الْأَعْلامِ اللَّائِحَةِ، يَا ابْنَ الْعُلُومِ الْكامِلَةِ،
ای فرزندِ راه‌های روشن و آشکار، ای فرزندِ پرچم‌ها و نشانه‌های نمایان، ای فرزندِ دانش‌های کامل،
يَا ابْنَ السُّنَنِ الْمَشْهُورَةِ، يَا ابْنَ الْمَعالِمِ الْمَأْثُورَةِ، يَا ابْنَ الْمُعْجِزاتِ الْمَوْجُودَةِ،
ای فرزندِ سنّت‌های مشهور، ای فرزندِ نشانه‌های دینیِ به یادگار مانده، ای فرزندِ معجزاتِ موجود و پایدار،
يَا ابْنَ الدَّلائِلِ الْمَشْهُودَةِ ، يَا ابْنَ الصِّراطِ الْمُسْتَقِيمِ، يَا ابْنَ النَّبَاَ الْعَظِيمِ،
ای فرزندِ دلایلِ مشهود و عیان، ای فرزندِ صراطِ مستقیم، ای فرزندِ نبأِ عظیم (خبرِ بزرگ)،
يَا ابْنَ مَنْ هُوَ فِي أُمِّ الْكِتابِ لَدَى اللّٰهِ عَلِيٌّ حَكِيمٌ، يَا ابْنَ الْآياتِ وَالْبَيِّناتِ،
ای فرزندِ کسی که در امُّ الکتاب (لوحِ محفوظ) نزدِ خداوند بلندمرتبه و حکیم است، ای فرزندِ آیات و دلایلِ روشن،
يَا ابْنَ الدَّلائِلِ الظَّاهِراتِ، يَا ابْنَ الْبَراهِينِ الْواضِحاتِ الْباهِراتِ، يَا ابْنَ الْحُجَجِ الْبالِغاتِ،
ای فرزندِ حجّت‌های آشکار، ای فرزندِ برهان‌های واضح و خیره‌کننده، ای فرزندِ حجّت‌های رسا،
يَا ابْنَ النِّعَمِ السَّابِغاتِ، يَا ابْنَ طٰهٰ وَالْمُحْكَماتِ؛ يَا ابْنَ يس وَالذَّارِياتِ،
ای فرزندِ نعمت‌های کامل و فراگیر، ای فرزندِ طه و آیاتِ محکمات؛ ای فرزندِ یس و ذاریات،
يَا ابْنَ الطُّورِ وَالْعادِياتِ، يَا ابْنَ مَنْ دَنا فَتَدَلَّىٰ فَكانَ قابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنىٰ
ای فرزندِ طور و عادیات، ای فرزندِ کسی که (در شبِ معراج) نزدیک شد و فرود آمد تا به اندازهٔ دو کمان یا نزدیک‌تر شد؛
دُنُوّاً وَاقْتِراباً مِنَ الْعَلِيِّ الْأَعْلىٰ، لَيْتَ شِعْرِي أَيْنَ اسْتَقَرَّتْ بِكَ النَّوىٰ ؟
نزدیکی و تقرّبی ویژه به خداوندِ بلندمرتبهٔ برتر! ای کاش می‌دانستم منزلگاهِ تو کجا قرار گرفته است؟
بَلْ أَيُّ أَرْضٍ تُقِلُّكَ أَوْ ثَرىٰ ؟ أَبِرَضْوىٰ أَوْ غَيْرِها أَمْ ذِي طُوى ؟
بلکه کدامین زمین یا خاکی تو را بر خود جای داده است؟ آیا در کوهِ «رضوی» یا غیرِ آن و یا در سرزمینِ «ذی طُوی» هستی؟
عَزِيزٌ عَلَيَّ أَنْ أَرَى الْخَلْقَ وَلَا تُرىٰ، وَلَا أَسْمَعَ‌ُ لَكَ حَسِيساً وَلَا نَجْوىٰ،
بسیار سخت و گران است بر من که همهٔ خلق را ببینم و تو دیده نشوی، و از تو هیچ صدای آهسته و نجوایی نشنوم!
عَزِيزٌ عَلَيَّ أَنْ تُحِيطَ بِكَ دُونِيَ الْبَلْوَىٰ وَلَا يَنالَُكَ مِنِّي ضَجِيجٌ وَلَا شَكْوىٰ،
سخت و گران است بر من که بلاها و رنج‌ها بدونِ من تو را احاطه کند و از من هیچ ضجّه و شکوایی به تو نرسد!
بِنَفْسِي أَنْتَ مِنْ مُغَيَّبٍ لَمْ يَخْلُ مِنَّا، بِنَفْسِي أَنْتَ مِنْ نازِحٍ مَا نَزَحَ عَنَّا،
جانم فدای تو باد که غایب و پنهانی هستی که از میانِ ما بیرون نرفته است! جانم فدای تو باد که دور از وطنی هستی که از ما دور نگشته است!
بِنَفْسِي أَنْتَ أُمْنِيَّةُ شائِقٍ يَتَمَنَّىٰ مِنْ مُؤْمِنٍ وَمُؤْمِنَةٍ ذَكَرا فَحَنَّا،
جانم فدای تو باد که آرزوی هر دلدادهٔ مشتاقی هستی، از مرد و زنِ مؤمنی که یادِ تو کردند و از شوق ناله سر دادند!
بِنَفْسِي أَنْتَ مِنْ عَقِيدِ عِزٍّ لَايُسامىٰ؛ بِنَفْسِي أَنْتَ مِنْ أَثِيلِ مَجْدٍ لَايُجارَىٰ ،
جانم فدای تو باد که هم‌پیمانِ عزّتی هستی که کسی بر او برتری نیابد؛ جانم فدای تو باد که ریشه‌دارِ مجد و عظمتی هستی که کسی به پایش نرسد!
بِنَفْسِي أَنْتَ مِنْ تِلادِ نِعَمٍ لَاتُضاهىٰ، بِنَفْسِي أَنْتَ مِنْ نَصِيفِ شَرَفٍ لَايُساوَىٰ،
جانم فدای تو باد که میراثِ کهنِ نعمت‌هایی هستی که بی‌همتاست؛ جانم فدای تو باد که ردای شرفی هستی که هیچ چیز با آن برابری نکند!
إِلىٰ مَتَىٰ أَحارُ فِيكَ يَا مَوْلايَ وَ إِلَىٰ مَتَىٰ ؟ وَأَيَّ خِطابٍ أَصِفُ فِيكَ وَأَيَّ نَجْوَىٰ ؟
ای مولای من! تا کی در فراقِ تو سرگردان بمانم و تا به کی؟ و با کدامین خطاب دربارهٔ تو سخن بگویم و با کدامین نجوا؟
عَزِيزٌ عَلَيَّ أَنْ أُجَابَ دُونَكَ وَأُناغَىٰ ، عَزِيزٌ عَلَيَّ أَنْ أَبْكِيَكَ وَيَخْذُلَكَ الْوَرَىٰ،
گران است بر من که از غیرِ تو پاسخ بشنوم و با من سخن گفته شود! گران است بر من که بر تو بگریم و مردم دست از یاریِ تو بکشند!
عَزِيزٌ عَلَيَّ أَنْ يَجْرِيَ عَلَيْكَ دُونَهُمْ مَا جَرَىٰ، هَلْ مِنْ مُعِينٍ فَأُطِيلَ مَعَهُ الْعَوِيلَ وَالْبُكاءَ ؟
گران است بر من که بر تو بگذرد آنچه بر دیگران نگذشته است! آیا یاوری هست که به همراهِ او ناله و گریه را طولانی سازم؟
هَلْ مِنْ جَزُوعٍ فَأُساعِدَ جَزَعَهُ إِذا خَلا ؟ هَلْ قَذِيَتْ عَيْنٌ فَساعَدَتْها عَيْنِي عَلَى الْقَذَىٰ؛
آیا بی‌تاب و دل‌سوخته‌ای هست که در خلوتِ تنهایی‌اش او را در بی‌تابی یاری دهم؟ آیا چشمی خارِ غم در آن نشسته است تا چشمِ من او را بر این اندوه و گریستن یاری رساند؟
هَلْ إِلَيْكَ يَابْنَ أَحْمَدَ سَبِيلٌ فَتُلْقىٰ ؟ هَلْ يَتَّصِلُ يَوْمُنا مِنْكَ بِعِدَةٍ فَنَحْظىٰ ؟
ای فرزندِ احمد! آیا راهی به سوی تو هست تا ملاقات شوی؟ آیا امروزِ ما به وعدهٔ دیدارِ فردای تو پیوند می‌خورد تا بهره‌مند و کامیاب گردیم؟
مَتَىٰ نَرِدُ مَناهِلَكَ الرَّوِيَّةَ فَنَرْوَىٰ ؟ مَتَىٰ نَنْتَقِعُ مِنْ عَذْبِ مائِكَ فَقَدْ طالَ الصَّدىٰ ؟
کی بر چشمه‌سارهای پرآبِ تو وارد می‌شویم تا سیراب گردیم؟ کی از آبِ گوارای تو کام برمی‌گیریم که تشنگی به درازا کشیده است؟
مَتىٰ نُغادِيكَ وَنُراوِحُكَ فَنُقِرَّ عَيْناً ؟ مَتىٰ تَرانا وَ نَراكَ وَقَدْ نَشَرْتَ لِواءَ النَّصْرِ تُرَىٰ
کی صبح و شام را در محضرِ تو می‌گذرانیم تا چشمانمان روشن گردد؟ کی ما را می‌بینی و تو را می‌بینیم در حالی که پرچمِ پیروزی را برافراشته‌ای و آشکارا دیده می‌شوی؟
أَتَرَانا نَحُفُّ بِكَ وَأَنْتَ تَؤُمُّ الْمَلَأَ وَقَدْ مَلَأْتَ الْأَرْضَ عَدْلاً،
آیا چنین روزی را می‌بینی که ما گرداگردِ تو حلقه زده‌ایم و تو پیشوای خلایق هستی و زمین را پر از عدل و داد ساخته‌ای،
وَأَذَقْتَ أَعْداءَكَ هَواناً وَعِقاباً، وَأَبَرْتَ الْعُتاةَ وَجَحَدَةَ الْحَقِّ،
و به دشمنانت خواری و کیفر را چشانده‌ای، و سرکشان و منکرانِ حق را نابود ساخته‌ای،
وَقَطَعْتَ دابِرَ الْمُتَكَبِّرِينَ، وَاجْتَثَثْتَ أُصُولَ الظَّالِمِينَ، وَنَحْنُ نَقُولُ: الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعالَمِينَ؛
و دنباله و نسلِ متکبّران را بریده‌ای، و ریشه‌های ستمگران را برکنده‌ای، و ما می‌گوییم: «ستایش ویژهٔ خداوند پروردگار جهانیان است»؟
اللّٰهُمَّ أَنْتَ كَشَّافُ الْكَرْبِ [الْكُرَبِ] وَالْبَلْوَىٰ، وَ إِلَيْكَ أَسْتَعْدِي فَعِنْدَكَ الْعَدْوَىٰ، وَأَنْتَ رَبُّ الْآخِرَةِ وَالدُّنْيا ،
خدایا! تو برطرف‌کنندهٔ اندوه [اندوه‌ها] و گرفتاری هستی، و به درگاهِ تو دادخواهی و استمداد می‌کنم که یاری و دادرسی تنها نزدِ توست، و تو پروردگارِ آخرت و دنیایی؛
فَأَغِثْ يَا غِياثَ الْمُسْتَغِيثِينَ عُبَيْدَكَ الْمُبْتَلىٰ، وَأَرِهِ سَيِّدَهُ يَا شَدِيدَ الْقُوَىٰ،
پس ای فریادرسِ فریادخواهان! به فریادِ این بندهٔ کوچکِ گرفتارت برس، و ای صاحبِ قدرتِ بی‌انتها، سرورش را به او بنمایان،
وَأَزِلْ عَنْهُ بِهِ الْأَسَىٰ وَالْجَوَىٰ، وَبَرِّدْ غَلِيلَهُ يَا مَنْ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوَىٰ، وَمَنْ إِلَيْهِ الرُّجْعىٰ وَالْمُنْتَهىٰ .
و به وسیلهٔ او اندوه و سوزِ درون را از وی بزدا، و عطشِ سوزانِ دلش را فرو نشان، ای آنکه بر عرش چیره و مستولی است و ای کسی که بازگشت و سرانجام به سوی اوست.
اللّٰهُمَّ وَنَحْنُ عَبِيدُكَ التَّائِقُونَ إِلىٰ وَ لِيِّكَ الْمُذَكِّرِ بِكَ وَبِنَبِيِّكَ،
خدایا! ما بندگانِ مشتاقِ تو به سوی ولیِّ تو هستیم که یادآورِ تو و پیامبرِ توست؛
خَلَقْتَهُ لَنا عِصْمَةً وَمَلاذاً، وَأَقَمْتَهُ لَنا قِواماً وَمَعاذاً، وَجَعَلْتَهُ لِلْمُؤْمِنِينَ مِنَّا إِماماً،
او را برای ما مایهٔ حفظ و پناهگاه آفریدی، و برای ما تکیه‌گاهِ استوار و ملجأ برپا داشتی، و او را برای مؤمنان از ما پیشوا قرار دادی،
فَبَلِّغْهُ مِنَّا تَحِيَّةً وَسَلاماً وَزِدْنا بِذٰلِكَ يَا رَبِّ إِكْراماً؛
پس از سوی ما درود و سلامی به پیشگاهش برسان و به واسطهٔ آن، ای پروردگارا، بر اکرام و کرامتِ ما بیفزا؛
وَاجْعَلْ مُسْتَقَرَّهُ لَنا مُسْتَقَرّاً وَمُقاماً، وَأَتْمِمْ نِعْمَتَكَ بِتَقْدِيمِكَ إِيَّاهُ أَمامَنا
و جایگاهِ استقرارِ او را جایگاه و اقامتگاهِ ما قرار ده، و با پیش انداختنِ او در پیشاپیشِ ما نعمتِ خویش را بر ما کامل گردان،
حَتَّىٰ تُورِدَنا جِنَانَكَ وَمُرافَقَةَ الشُّهَداءِ مِنْ خُلَصائِكَ .
تا ما را به بهشت‌های خود و همنشینیِ شهیدان از بندگانِ خالصت وارد سازی.
اللّٰهُمَّ صَلِّ عَلَىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَصَلِّ عَلَىٰ مُحَمَّدٍ جَدِّهِ وَ رَسُولِكَ السَّيِّدِ الْأَكْبَرِ
خدایا! بر محمّد و خاندانِ محمّد درود فرست، و بر محمّد جدِّ او و فرستادهٔ خود که سرورِ بزرگ‌تر است درود فرست،
وَعَلَىٰ أَبِيهِ السَّيِّدِ الْأَصْغَرِ وَجَدَّتِهِ الصِّدِّيقَةِ الْكُبْرىٰ فاطِمَةَ بِنْتِ مُحَمَّدٍ صلَّى اللّٰه عَليْهِ وآلِهِ
و نیز بر پدرش (امیرالمؤمنین) که سرورِ کوچک‌تر است، و بر جدّه‌اش صدّیقهٔ کبری فاطمه دخترِ محمّد ـ که درود خدا بر او و خاندانش باد ـ
وَعَلَىٰ مَنِ اصْطَفَيْتَ مِنْ آبائِهِ الْبَرَرَةِ وَعَلَيْهِ أَفْضَلَ وَأَكْمَلَ وَأَتَمَّ وَأَدْوَمَ
و بر کسانی که از پدرانِ نیکوکارش برگزیدی و بر خودِ آن حضرت؛ برترین و کامل‌ترین و تمام‌ترین و پایدارترین
وَأَكْثَرَ وَأَوْفَرَ مَا صَلَّيْتَ عَلَىٰ أَحَدٍ مِنْ أَصْفِيائِكَ وَخِيَرَتِكَ مِنْ خَلْقِكَ؛
و بیشترین و فراوان‌ترین درودی را که بر هر یک از برگزیدگان و خوبانِ آفرینشت فرستاده‌ای؛
وَصَلِّ عَلَيْهِ صَلاةً لَاغايَةَ لِعَدَدِها، وَلَا نِهايَةَ لِمَدَدِها، وَلَا نَفادَ لِأَمَدِها،
و بر او درودی فرست که شمارش را پایانی، و امتدادش را نهایتی، و مدّتش را فنای و تمامی نباشد؛
اللّٰهُمَّ وَأَقِمْ بِهِ الْحَقَّ، وَأَدْحِضْ بِهِ الْباطِلَ، وَأَدِلْ بِهِ أَوْلِياءَكَ، وَأَذْلِلْ بِهِ أَعْداءَكَ،
خدایا! به وسیلهٔ او حق را برپا دار، و باطل را به سببِ او نابود گردان، و اولیائت را به دستِ او به دولت و پیروزی برسان، و دشمنانت را به واسطهٔ او خوار و ذلیل ساز،
وَصِلِ اللّٰهُمَّ بَيْنَنا وَبَيْنَهُ وُصْلَةً تُؤَدِّي إِلىٰ مُرافَقَةِ سَلَفِهِ،
و خدایا! میانِ ما و او پیوندی برقرار ساز که به همنشینیِ پدرانِ پاکِ او بینجامد،
وَاجْعَلْنا مِمَّنْ يَأْخُذُ بِحُجْزَتِهِمْ، وَيَمْكُثُ فِي ظِلِّهِمْ، وَأَعِنَّا عَلَىٰ تَأْدِيَةِ حُقُوقِهِ إِلَيْهِ،
و ما را از کسانی قرار ده که به دامانِ ایشان چنگ می‌زنند و در سایهٔ آنان ماندگار می‌شوند، و ما را بر ادای حقوقِ او نسبت به وی یاری فرما،
وَالاجْتِهادِ فِي طاعَتِهِ، وَاجْتِنابِ مَعْصِيَتِهِ، وَامْنُنْ عَلَيْنا بِرِضاهُ،
و نیز بر کوشش در فرمان‌برداری‌اش و دوری از نافرمانی‌اش، و با خشنودیِ او بر ما منّت بگذار،
وَهَبْ لَنا رَأْفَتَهُ وَرَحْمَتَهُ وَدُعاءَهُ وَخَيْرَهُ مَا نَنالُ بِهِ سَعَةً مِنْ رَحْمَتِكَ، وَفَوْزاً عِنْدَكَ،
و رأفت و رحمت و دعا و خیرِ او را به ما ببخش؛ به گونه‌ای که به سببِ آن به وسعتی از رحمتِ تو و رستگاری در پیشگاهت دست یابیم،
وَاجْعَلْ صَلاتَنا بِهِ مَقبُولَةً، وَذُنُوبَنا بِهِ مَغْفُورَةً، وَدُعاءَنا بِهِ مُسْتَجاباً؛
و به واسطهٔ او نمازمان را پذیرفته، و گناهانمان را آمرزیده، و دعایمان را مستجاب گردان؛
وَاجْعَلْ أَرْزاقَنا بِهِ مَبْسُوطَةً، وَهُمُومَنا بِهِ مَكْفِيَّةً، وَحَوَائِجَنا بِهِ مَقْضِيَّةً، وَأَقْبِلْ إِلَيْنا بِوَجْهِكَ الْكَرِيمِ،
و به برکتِ او روزی‌هایمان را گسترده، و اندوه‌هایمان را برطرف شده، و حاجت‌هایمان را برآورده ساز، و با وجهِ کریمانه‌ات به ما رو کن،
وَاقْبَلْ تَقَرُّبَنا إِلَيْكَ، وَانْظُرْ إِلَيْنا نَظْرَةً رَحِيمَةً نَسْتَكْمِلُ بِهَا الْكَرامَةَ عِنْدَكَ ثُمَّ لَاتَصْرِفْها عَنَّا بِجُودِكَ،
و تقرّب‌جوییِ ما را به درگاهت بپذیر، و به ما نگاهی رحیمانه بنگر که به وسیلهٔ آن کرامت را نزدِ تو به کمال برسانیم و سپس به جود و بخششت آن را از ما برمگردان،
وَاسْقِنا مِنْ حَوْضِ جَدِّهِ صَلَّى اللّٰهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ بِكَأْسِهِ وَبِيَدِهِ رَيّاً رَوِيّاً هَنِيئاً سائِغاً لَاظَمَأَ بَعْدَهُ، يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ .
و ما را از حوضِ جدّش ـ که درود خدا بر او و خاندانش باد ـ با جامِ او و به دستِ او، سیراب و گوارا و دلپذیر بنوشان که پس از آن هیچ تشنگی نباشد؛ ای مهربان‌ترینِ مهربانان.
📚 إقبال الأعمال ج۱ ص۲۹۵
📚 المزار الكبير : ص ۵۷۳ .
📚 زاد المعاد ج۱ ص۳۰۳
